OS ELEFANTES DE SOKUROV, de Antón Riveiro Coelho

O martes 14 de Febreiro Antón Riveiro Coelho reuniuse coas lectoras e lectores de Os elefantes de Sokurov, para comentar a súa obra.
Unha velada extremadamente amena e interesante que nos permitiu coñecer mellor a súa escrita: fontes, temas principais, persoas nas que se inspiran os personaxes ... Tempo houbo tamén de recrear a Compostela dos anos 60, 70, e 80, segundo a memoria dos presentes. E de evocar obras literarias e películas (La acabadora, Francofonía) que forman xa parte do acervo do Club.
Ao remate o escritor agasallou á Biblioteca cunha novela e firmou exemplares das súas obras.
Moitas grazas as lectoras que fixeron posible esta visita.!




AS VOSAS SUXESTIÓNS DE LECTURAS




Ó noso club gústalle tamén escoitar as experiencias dos seus seguidores. 
Por iso dende aquí publicamos as vosas recomendacións de libros para ler.

Non dubidedes en mandar as vosas suxestións a través do formulario de contacto (ao pé de páxina)
                                                                                                                                                                        
 
📖     Aqueles días en qué éramos malas de Inma López Silva, aínda que só sexa para compensar os personaxes femininos esterotipados de F. Lourenzo e C. Casares.
O primeiro moito se inspirou en Cardume (R. Vega,), os fillos do mar (P. Feijóo) e mesmo na Atuado na braña (X. Quiroga). A carta de Skow ao caseiro lembra a impactante Enderezo descoñecido de Kressmann Taylor fronte a esa banalidade do mal instalada na sociedade europea de entreguerras.





Resultado de imagen 
 📖    La ridícula idea de no volver a verte de Rosa Montero











 📖    El hombre que amaba a los perros de Padura

O SOL DO VERÁN, Carlos Casares


Evocamos aquí O Sol do verán, a última obra, póstuma de Carlos Casares, no ano en que se lle dedica o Día das Letras Galegas. 
E facémolo para destacar o problema da diferente recepción dunha obra literaria: xa temos comentado en outras ocasións a dificultade de agradar a lectora/es diversos, e o pracer que sente quen propón unha obra que esperta unha aprobación case unánime.
Este non foi o caso. Malia que a algunhas de nós  nos conmoveu esta historia, de contornos difusos entre o  amor e a amizade, que nos recordou os calorosos veráns da infancia e a beatería da época, que houbo quen sentiu vagas de nostalxia, quizás por lela no Nadal, época da morriña por excelencia, e quen se sentía  a gusto sentindo  o frescor do río na solaina da casa de Beiro, as críticas foron demoledoras. Alí "non pasaba nada", estrañábase unha lectora, que se empezou a interesar a partir da páxina cen. "Os amoríos do Carlitos xa aburrían" sinalaba outro lector. "Os personaxes están pouco desenvolvidos e apenas teñen entidade" destacaba a terceira; "ti estás segura de que é este o libro que temos que ler? " preguntábanse a cuarta e a quinta cando comezaron a lectura … non daban creto.
Claro que a obra é un monólogo interior no que Helena recrea a súa infancia e a súa primeira xuventude en espiral, engadindo de cada vez detalles novos, ata chegar a descubrir o segredo que para moitos lectores era evidente dende o principio. Claro que esas idas e vidas, reflicten,  á perfección,  o perfil da estrada que une Beiro e Ourense, e que a protagonista percorre en dúas ocasións, en poucas horas, con diferente compañía e en situacións ben diversas. Claro que xorden diversas interrogantes sobre o "detonante" do libro, que centraron o debate: Porque se suicida Carlos na casa de Beiro? Por que nese momento concreto? Pretende acaso traspasar a Helena un sentimento de culpabilidade? Pero non gustou. 
O Sol do verán, cuxa acción se desenvolve entre 1954 e 1968 é a novela dun tempo e dun espazo, que reflicte unha sociedade concreta - a burguesía ourensá- cos seus segredos , a súa hipocrisía, e os seus amores ocultos. Un libro que demostra que cada lector(a) interpreta cos ollos do corazón as páxinas dunha obra. E que o  valor da mesma reside en saber tocar (ou non) as  cordas que o fagan vibrar. I ese, xustamente,  o problema da recepción dunha obra literaria.

E para quen desexe confirmar as súas opinións (ou ler outras diferentes), velaí unhas páxinas dedicadas a Carlos Casares polo Biblioteca Rialeda de Perillo (Oleiros):

CABALOS E LOBOS, Fran P. Lorenzo

 “ En calquera caso, -continuou o tío Álvaro-, había que escoller, e estabamos en guerra. Europa enteira estaba en guerra. Ou eras cabalo ou eras lobo. Na guerra ou na vida, tanto ten. E ela escolleu ser lobo. Loba.” 
13 de Decembro, Santa Lucía. 
Hoxe viu por primeira vez a luz, en público, o Blog do noso Club de Lectura que, grazas a Elena , permite dar  visibilidade ao traballo realizado durante este curso e o pasado. Imaxinades o contentas e fachendosas que estamos?
Ademais, como tódolos anos, a nosa particular Mamá Noel (Marichelo) fíxonos chegar a esperada felicitación navideña, este ano un disco de ouro do Premio Nobel de Literatura, cos seus mellores desexos para nós. 
E para celebrar un ano de lecturas, ela e a súa irmá agasalláronnos cunhas pastas e uns delicosos licores caseiros. Un pracer. 

E por suposto comentamos o libro deste mes: Cabalos e lobos.
Unha cidade, un edificio e unha estirpe. Vigo, Gran Vía, Costa-Beckmann. Unha panorámica, dende o octavo piso, sobre a cidade e o tempo, as loitas obreiras dos anos setenta, a “pre” e a posguerra española. Edificio-armadura baixo o que agochar os secretos dunha familia burguesa, preservar as apariencias, coutar as murmuracións, ocultar as paixóns secretas que poden poñer en entredito a honorabilidade do clan, acalar os remorsos polos bens adquiridos ilicitamente, pola cobardía. Situación dominada durante xeracións. Ata que a neta do patriarca decide legar ao seu fillo adolescente unha verdade que ela mesma ignora e se lanza á busca do porqué dun mundo dividido en cabalos e lobos.
Esta primeira novela do periodista Fran P. Lorenzo descubriunos, a algunhas de nós, unha parte da historia de Galicia, de Noia e de Lousame que ignorabamos e da que nos deron cumpridas referencias as compañeiras da vila.
Unha vez máis lemos o mundo dende a biblioteca.
Confiamos en que algún día Fran Lorenzo poida vir comentar con nós esta obra. Entretanto deixámosvos a súa conferencia na Xornada dos Clubs de Lectura.

E esta ligazón para que poidades seguir lendo e escoitando.


  "A fachada de Gran Vía nº 2, recortada contra o rosa anil da atardecida"

Cine, Festival de Cineuropa, cine y más cine por favor…

Este primer trimestre do curso 2016-2017 aproveitamos cada ocasión para xuntarnos e ir ao cine: 
En outubro, ver La chica del tren, e O Porvir. No primeiro caso tiñamos curiosidade por coñecer a versión cinematográfica do libro lido o ano pasado. En grupo, acudimos o sábado 15 de outubro, aos recuperados  Cines Compostela.

Tamén en outubro O Porvir, a historia dunha parella de profesores de filosofía, cuxa longa vida en común toca ao seu fin …  Vímola en distintas datas, varias persoas, e gustounos moito.

E Novembro é o mes de Cineuropa. Só conseguimos ir xuntas ao Teatro Principal:   El Ciudadano  Ilustre, encantounos, polo seu humor e fina ironía. 
Ma Loute , dunha fantasía desconcertante, non nos gustou. 





SEIQUE, Susana Sánchez Arins



"se foi assim de mau com os irmãos e irmãs, como seria com os de fora ..."




Este martes, 15 de novembro, o Club de Lectura recibiu a visita de Susana Sánchez Aríns, a autora de "Seique". 
Trátase da historia dunha familia, a súa, contada dun xeito poético, divertido e durísimo á vez, nunha loita tenaz contra a des-memoria, para ousar revelar a verdade, tanto tempo agochada,de personas cuxa conduta nos tempos do franquismo se intentou esquecer. 
Un libro excepcional que vos recomendamos absolutamente.