LA MUJER DE LA LIBRETA ROJA, de Antoine Laurain

"Querida Laure Valadier:
Siento haber entrado en su vida hasta tal punto, no era mi intención. Encontré su bolso en la calle una mañana y me entregué al juego de localizar a la propietaria para devolvérselo. Las cosas se fueron sucediendo un poco al margen de mi voluntad"



Esta foi a última novela que comentamos este ano. Unha historia romántica, na que un libreiro parisino decide atopar, custe o que custe, á propietaria do bolso morado que descobre unha mañá cando se dirixe ao traballo, encima dun contedor do lixo, e do que faltan todos os documentos de identidade e o móbil. Hai, sen embargo, unha serie de obxectos que lle permiten a Laurent imaxinar a personalidade da dona. A busca, que se converte na razón da súa vida, rematará por dar os seus froitos e unirá a dous seres que semellan terse buscado dende sempre. Entre tanto imos descubrindo a vida anterior, familiar e profesional, de ambos. E a familia dos amigos que protexen a Laure. E a súa admiración por Modiano, que compartimos. Ningunha de nós rexeitaría, seguramente, sentirse obxecto dunha admiración secreta tan tenaz e delicada. Por iso o libro, que non constitúe unha cima da literatura, pero reflicte perfectamente a sociedade francesa, e recende a croissants e a lilas, nos gustou á maioría, aínda que non pasou a criba da máis esixente.

X ENCONTROS DOS CLUBS DE LECTURA

O 17 de Xuño o alumnado de Tol@s pola lectura, unha das lectoras do María Mariño e as coordinadoras de ambos Clubs, acudimos ás X Xornadas dos Clubs de Lectura, que moi ben organizadas nas sesións da mañá, incluían obradoiros, charlas, conferencias, un exemplo práctico de realización dun programa de radio escolar con Óscar López, o magnífico presentador de Página 2, almorzos saudables, espectáculos sorprendentes de Pista 4 e multitude de paneis diante dos que poder tirar unhas fotografías.


Tol@s pola lectura, con Marichelo, María e Ana, (pouco conformes con que os carteis "Estou somerxido" estiveran declinados unicamente en masculino singular, cando a presenza feminina era masiva). Graffiti e Pista 4.

Viaxe à MARIÑA LUCENSE

Para compartir. Para tecer lazos de amizade. Para descubrir. Para preparar próximas lecturas.

Para iso fomos á Mariña Lucense, un fin de semana de xuño, onda a nosa amiga Eva Méndez que nos invitou a compartir casa e xantar, praias e vilas, rutas para facer no outono e versos de Luz Pozo Garza. Porque hai máis familias que as de "sangue", como aprendemos este ano.




ERROS É TANATOS, de Gonzalo Navaza

"Cando Denise regresou polo corredor, o portugués mirou alternativamente para ela e para nós, con ar de desconfianza e no seu rostro acendeuse o rubor. Ela ocupou o asento con despreocupación e retomou a latricada interrompida, falando agora (…) do emocionada que se sentía por volver á casa de Chamby, onde a agardaban Bull e Mignonne, dous dobermann que criara des cadeliños."
"Coma se fosen fillos meus. O que máis quero no mundo"."


A verdade é que estabamos algo cansos de tantas traxedias e de tantos problemas. Primeiro foi o noso lector quen nos pediu algo máis lixeiro para continuar, e as demais , moitas profes, ás portas de fin de curso, coincidimos en que era boa idea.
Optamos entón por un conxunto de relatos que gustou moito entre o alumnado de Bacharelato, de fácil lectura, retranca puramente galega, e finais inusitados moitas veces. Bull e Mignonne, O amigo Delmiro e Vinte pesos de prata, figuran entre os preferidos das lectoras.
Conseguimos ademais que Gonzalo Navaza viñera compartir a sesión de lectura con nós: propuxémosllo e el aceptou con enorme xenerosidade. O resultado foi un serán difícil de esquecer, que comezou na Biblioteca, con preguntas ao autor sobre a forma de compoñer un relato, o seu parecer sobre a literatura galega actual, e a porción de oficio e valía propia, que lle compre a cada escritor para crear unha obra. As súas opinións a este respecto non convenceron a algunhas de nós, absolutamente persuadidas de que o oficio non é suficiente para quen non ten, per se, unhas calidades innatas de contador de historias, aínda aceptando como evidente a condición indispensable dun traballo serio. (Para nós se Camus nos apaixona e outros novelistas nos deixan indiferentes non é so simplemente pola falta de oficio dos segundos).
O encontro rematou na Praza do Tapal, onde un público entregado o oía disertar sobre toponimia, Historia de Galicia e literatura, nunha demostración de exercicio da memoria que só pode render quen é capaz de recitar íntegro o Polifemo de Góngora. Non descartamos volvelo invitar a Noia ou, mellor aínda, de ser posible, conseguir compartir con el as Jornadas artístico literarias que se celebran na quinta de Santo Antonio,en Portela Fontoura, moi preto de Vila Nova da Cerveira, das que nos falou.


 Gonzalo Navaza, departindo coas lectoras do María Mariño, sobre Erros e Tánatos. Pero ese foi só o punto de partida. Continuariamos logo, xa fora do centro, falando de toponimia, de historia de Galiza e de anécdotas persoais que cativaron á audiencia.

E de novo, TEATRO !



 O 27 de abril asistimos, dentro da Semana Cultural do I.E.S. "Virxe do Mar" á
representación de "Un deus salvaxe". A obra de Yasmina Reza, dirixida polo profesor de Grego Carlos Maquieira, e representada polo alumnado de 2º de Bacharelato, asombrounos, unha vez máis, polas dificultades técnicas que agocha e pola magnífica posta en escena. 
Parabéns para todos eles !

¿HAS TENIDO FAMILIA ALGUNA VEZ?, de Bill Clegg

"Por dura que pueda ser la vida, sé que tenemos que continuar y cumplir con nuestra parte. Aunque esa parte consista en toser hasta morir por el tabaco, o en volar por los aires en una casa cuando eres joven y tu madre está mirando. E incluso aunque seas esa madre. Alguien podría necesitar saber que has salido adelante. O quizá alguien que no te esperes te necesite."

É , sen dúbida, xunto con Seique, o mellor libro deste ano. A historia de Silas, June, Rebecca, Cissi, Kelly, Penny, Georges , Luke, Lolly, Lydia, e tantos outros personaxes secundarios, atrapados por traxedias diversas, envoltas nun silencio que pode durar meses porque "no hay palabras lo bastante precisas para describir lo amplio y vacío que es el mundo cuando pierdes a alguien que te importa tanto como Penny me importaba a mí", é tamén unha novela chea de solidariedade e de respecto, no que as persoas diferentes intentan atopar un lugar no mundo, axudadas ás veces por unha familia que as comprende, e outras buscando acubillo nas dos compañeiros que posúen esa trama de amor que falta nas delas. Dotadas dunha personalidade vigorosa as mulleres que poboan a novela, e Will e Luke, loitan sempre por realizar os seus soños.
A incapacidade para atopar as palabras xustas nunha relación entre fillos e nais, a violencia de xénero, o silencio imposto para acalar murmuracións, o mutismo que deriva das situacións límite, resólvense finalmente nunha forma de esperanza ao saberse necesitados e necesarios a un tempo. E de tenrura, ao humanizar obxectos, como o hotel Moonstone, que require ás súas novas propietarias tanto como elas o precisan a el (cfr. P. 104). Por iso, malia as traxedias persoais e colectivas que percorren o libro, ao final permanece o halo da solidariedade e dunha comunicación que apenas precisa palabras para facerse patente. Pero si xestos, miradas, aloumiños. Comunicación real, a fin de contas, non virtual, á beira dun océano
inmenso:

"La arena soplará por Pacific Avenue y contra las ventanas del Moonstone, y otra gente llegará y caminará por la playa hasta el gran océano. Estarán enamorados, o estarán perdidos, y no tendrán palabras. Y las olas sonarán para ellos como hicieron para nosotros la primera vez que las oímos"

Día Internacional da Poesía

20 de marzo era tamén véspera do Día Internacional da Poesía
Por iso limos poemas de Celso Emilio Ferreiro, Fran Alonso, Avilés de Taramancos (de cuxo pasamento se cumpriron 25 anos en abril) e o extraordinario "Viaje definitivo" de Juan Ramón Jiménez, In memoriam dun lector dun día.
Juan Ramón Jiménez
El viaje definitivo
 
… Y yo me iré. Y se quedarán los pájaros
cantando;
y se quedará mi huerto, con su verde árbol,
 y con su pozo blanco.

Todas las tardes, el cielo será azul y plácido;
y tocarán, como esta tarde están tocando,
las campanas del campanario.

Se morirán aquellos que me amaron;
y el pueblo se hará nuevo cada año;
y en el rincón aquel de mi huerto florido y encalado,
mi espíritu errará nostáljico…


Y yo me iré; y estaré solo, sin hogar, sin árbol 
verde, sin pozo blanco, 
sin cielo azul y plácido… 
Y se quedarán los pájaros cantando.

Tomado de «Corazón en el viento», en Poemas agrestes, 1910-1911.
Centro Virtual Cervantes © Instituto Cervantes, 1997-2017. http://cvc.cervantes.es/literatura/escritores/jrj/antologia/antologia07.htm Consultado o día 5/07/2017.